იშხნელების რეპერტუარი და “ჩემი ბავშვობის სახლთან”

… სანთელივით დავდნები, შაქარივით დავტკბები…  ეს სიმღერა ჩემი მშობლებისგან ვისწავლე. ვიქნებოდი ასე სამი-ოთხი წლის, ვუსმენდი და მეც ვღიღინებდი. ოთხმოცდაათიანებიდან კარგი რა უნდა გაგახსენდეს ადამიანს? სროლა, სიცივე, უშუქობა, საქმეების გარჩევა, მხრჩოლავი ნავთის კერასინკა და შეშის ფეჩი, ლისის ტბიდან მოთრეული ტოტებით რომ გვათბობდა. კარგად არ მახსოვს დიდები ჭრიდნენ თუ არა ხეებს, მაგრამ ჩვენ რომ მხოლოდ ძირსდაყრილი ნაფოტების და ტოტების მოგროვების უფლება გვქონდა, […]

კავშირგაბმულობის პოეტი

“რა დავაშავეთ ჩვენ,ვინც ვერ გავმდიდრდით, ვერც გავლოთდით,ვერც დავიხოცეთ?” ზვიად რატიანი არასდროს მდომებია ჭოკითმხტომელობა, მაგრამ ერთხელ სასწაული ჩავიდინე. წიგნის ფესტივალზე რამდენიმე, ჩემზე ორჯერ უფრო ასაკოვან და სამჯერ უფრო ფერხორციან ქალბატონს გადავახტი თავზე და სტენდთან მდგომ დაბნეულ ბიჭს პირდაპირ მუჭში ჩავუტენე ოცლარიანი. პარალელურად, მეორე ხელით წიგნები ჩავბღუჯე და ამაყად გამოვაცხადე,  ორივე მომეცით მეთქი. ამასობაში, ზემოთხსენებული ქალიდან ერთ-ერთმა უხეშად მკითხა, ორი ერთნაირი წიგნი […]

კვირის დღეებივით ადამიანები

გიფიქრიათ ადამიანებზე, როგორც კვირის დღეებზე? პერიოდულად მიტივტივდება ხოლმე ეს აზრი, ქუჩაში მანქანით ან ფეხით სიარულისას. შეხედავ ადამიანს და აწერია – გამარჯობა, მე ორშაბათი ვარ, ან სამშაბათი, ოთხშაბათი და ასე შემდეგ. ყველაზე მეტს ალბათ ორშაბათებზე ვფიქრობ და მგონია, რომ ასეთები ჭარბობენ დედამიწაზე.  ადამიანები, დისკომფორტს რომ გიქმნიან, მუდმივად ცდილობენ შენს დარწმუნებას, რომ ყველაფერი ძნელია, რომ არაფერი გამოგივა, არავის სჭირდები, არაფერს წარმოადგენ და […]